Epilogul pr æcedentium capitum.

19. Aug. Jam quæ sermocinando invenerimus, velin recenseas. Ad. Faciam quantum possuln. Nam primo omnium rccordor aliquandiu nos quæsisse quam ob causam loquamur, iuventumquc esse docendi commemorandive gratia nos loqui, quandoquidem nec cum interrogamus, aliud agimus quam ut ille qui interrogatur discat quid velimus audire; et in cantando, quod delectationis causa facere videmur, uon sit proprium locutionis; in orando Dco, quem doceri aut commemorari existimare non possumus, id verba valeant, ut vel nos ipsos commonefaciamus, vel alii commoneantur doceanturve per nos. Deinde cum satis constitisset verba nihil aliud esse quam signa; ea vero quæ non aliquid significent, signa esse non posse, proposuisti veroum, cujus verba singula quid significarent, conarer ostendere : is autem erat : si nihil ex tanta Superis placet urbe relinqui. Cujus secundum verbum quamvis notissimum et Ina... nifestissimum, quid tamen significaret, non rcperlebamus. Cumque mihi videretur non frustra nos id in loquendo interponere, sed quod eo aliquid doceanius audientem, ipsam mentis affectionem, ctmi rem quam quærit, non esse invenit, vcl invenisse se putat, hoc verbo fortasse indicari; respondisti tu quidem , sed tamen nescio quam profunditalcm quæstionis joco evitans, in aliud tempus illustrandam distulisti : nec me debiti quoque tui oblitum putes. Inde tertium in versu verbum cum satagerom expouere, urgetwr abs te, ilL non verbum aliud quod idem valerct, sed ren ipsam potius qtue per verba significaretur ostenderem. Cumque id sermocinantibus nobis fieri non posse dixissem, ventum est ad ea quae interrogantibus digito monstrantur. Hæc ego corporalia esse omuia arbitrabar, sed invenimus sola visibilia. Hinc nescio quomodo ad surdos et histriones devenimus, qui non qu:c sola videri possunt, sed multa præterea ac prope omnia quae loquimur, gestu sine voce significant; eosdem tamen gestus signa esse comperimus. THiu rursus quaercre coepimus, quomodo res ipsas quæ signis significantur, sine ullis signis valeremus oscndere, cum et ille paries, et color, ct omne visibile, quod inteutione digiti ostenditur, signo quodam convinceretur ostendi. Ilic ego errans cum inveniri tale nihil posse dixissem, tandem inter nos constitit, ca posse demonstrari siue signo, quae cum a nobis quæruntur, non agimus, et post inquisitionem agere possumus; locutionem tamen ex eo non esse genere : siquidem et loquentes cnm interrogamur quid sit locutio, istam per seipsam demonstrare facile esse satis apparuit.

20. Ex quo admoniti sumus aut signis signa monsLrari, aut signis alia quæ signa non sunt, aut etiam sine signo res quas agere post interrogationem possumus : horumque trium primum diligentius considerandum discutiendumque suscepimus. Qua disputationc declaratum est, partim esse signa, quæ ab iis signis quai significarent, signiticari vicissim nou pussent, ut cst hoc quadrisyllabum cum, Conjunctio, dicimus: partim qu:c possent, ut cum dicimus, Signuin, ctiam verbum significamus; et cum dicimus, Verbum, eliam signum significamus ; nam signum et verbum, et dno signa, et duo verba sunt. In hoc auten genere, quo invicem se signa significant, quædam non tantum, quaedam tantum, quacdam vero etiam idem valere monstratum est. Etenim hoc disyllabum, quod sonat cum dicimus, Signum, prorsus omnia quibus quidque significatur significat: non autem omuium signorum signum est cum dicimus, Verbum, sed tantum eorum quae articulata voce profcruntur. Uude manifestum est, quamvis et verbuli signo, et signum verbo, id est et duas istæ syllabas illis, et illæ istis significentur, plus tamen signunt valere quam verbum, plura scilicet illis duabus syllabis, quam istis significantibus. Tantumdem autem valet generale verbum, et generale nomen. Docuit enim ratio omnes partes orationis etiam nomina esse, quod et pronomina his addi possunt, et de omnibus dici potest quod aliquid nominent, ct nulla earum sit quæ non verbo adjuncto pronuntiatum possit implerc. Sed cum tantumdem valeant nomen ct verbum, co quod omnia quæ verba sunt, sint ctiam nomina; non tamen idem valent. Alia quippe de causa verba, et alia nomina nuncupari, satis probabiliter disputatum cst. Siquidem alterum horum ad auris verberationem, alterum nd animi commemorationem notandam esse compertum, vel ex hoc intelligi potest, quod in loqucndo rectissime dicimus, Quod cst huic rei nomen, rem memoriæ mandare cupientes; Quod est autem huic rei verbum, dicere noti solemus. Quae vero non solum tantumdem, sed eliam idem omnino signiOcent, ct inter quæ nihil præter litterarum distet sonum , nomen < t invenimus . Illud sane mihi elapsum crat in hoc genere, in quo invicem se significant, nullum nos signum comperisse, quod non inter cætera quæ significat, se quoque significet. Haec quantum potui recordatus sum. Tu jam videris, quem nibil pulo in hoc sermone nisi scientem certumque dixisse , utrum ista bene ordinateque digesserim.