On True Religion

is. Quamobrem sit tib! manifestum atque perceptum, nullum crrorcm in religione esse potuisse, si anima pro Deo suo non coleret animam, aut corpus, aut phantasmata sua (n), aut horum aliqua duo conjuncta, aut certe simul omnia : scd in hac vita societati generis humani sine dolo temporaliter congruens, æterna meditaretur, unum Deum calens ; qui nisi permaneret incommutabilis, nulla mutabilis natura remanerct. Mutari autem animam posse, non quidem localitcr, sed tamen temporaliter, suis affectionibus quisque cognoscit. Corpus vcro et temporibus ct locis esse mutabile, cuivis advertere facito est. Phantasmata porro nihil sunt aliud quam de specie corporis corporeo sensu attracta figmenta : quæ memoriæ mandare ut accepta sunt, vcl partiri, vel multiplicare, vel contrahore, vcl distendere, vel ordinare , vel perturbare, vel quolibet modo figurare cogitando facillimum est, sed cum verum quæritur, cavere et vilare difficile. I Mss. novemdecim, atque nnserin. Ita cHam BaJ. et Ir. (a) i Retract. cap. 13, a. 2.

19. Non ergo creaturæ potius quam Creatori scrviamus, nee evanescamus in cogirationibus nostris, ct porrecta rcligio cst (n). Æterno t niin Creatori adhærentes , et nos æternitate afficiamur nece se cst. Sed quia hoc anima peccatis suis obruta et implicata, per scipsam videre ac tciurc non posset, nullo in rchus humanis ad divina capessenda interposito gradu , per quem ad Dei similitudinem a terrena vita homo niteretur, ineffabili misericordia Dei temporali dispensatione per creaturam mutabilem, sed tamen :ternis legibus servientem , ad commemorationem primæ suæ perfectæque naturæ, pa'li'n singulis huminibus, partim veroipsi bominum generi subvenitur. Ea est nof'tris temporibus christiana rcligio, quam cognoscere ac sequi , securissima ac certissima salus est (b).

20. Defendi autem adversus loquaces, et apcriri quærentibus, inultis modis potest ; omnipotente ipso Duo pcr seipsum demonstrante qnac vcra sunt, et ad hæc intuenda ct percipienda bonas voluntates per bonos Angelos et quoslibet homines adjuvante. Eo modo autcm quisque utitur, quem vict congruere iis cum qnibns agit. Ego itaque diu multumque considerans quales oblatrantes, ct quales quærentes expertus sim, vel qualis ipSe, sivc cum latrarem, sive cnm quærercin , fuerim ; hoc modo mihi utendum putavi. Quæ vera esse perspexeris, tene, et Ecclesiæ catholicæ tribue ; quæ falsa , respue, ct mibi qui homo sum ignoscc; quæ dubia, crede, doncc aut respuenda esse , ant vera esse, aut semper credenda esse, vel ratio doccat, vel præcipiat auclorilas. Intende igitur in hæc qu:c sequuntur, diligenter ct pie, quantum potes : tales cuim adjuvat Deus (c).