Invictus qui id solum amal quod amanti eripi non potest, id eat Deum ex toto corde et proximum sicut seipsum.

86. Sed nec ab homiue vinci potest, qui vitia sua vicerit. Non enim vincitur, nisi cui cripilur ab adversano quod amat. Qui ergo amat id solum quod amanti eripi non potest, ille indubitanter invictus est, nec I In B., malæ. Restituimus, male, ex Er. ven. ci LoY. Far. M. * Editi: De summo bono tUqUe, etc. Al abest bono a Mss. i :!a cruciatur invidia. Id enim diligit, ad quod diligendum et percipiendum quanto plures venerint, lanio eis uberius gratulatur. Diligit enim Deum ex toto corde, et ex tota anima, et ex tota mente; ct diligit proximum tanquamseipsum. Non ergo illi invidet, ut sit quod ipse est; imoadjuvat etiam quantum potest. Nee potest amittere proximum, quem diligit tanquam seipsum ; quia neque in seipso ea diligit quæ oculis subjacent, ant ullis aliis corporis sensibus. Ergo apud seipsum babet quem diligit tanquam seipsum .

87. Ea autem est regula dilectionis, ut quae sibi vult bona provenire, et illi velit; et quae accidere sibi mala non vult, et illi nolit (Tob. IV, 16): hanc voluntatem erga omnes homines servat. Nam erga neminem operandum est malum : et dilectio proximi malum non operatur (Rom. XIII, iO). Diligamus ergo, ut præceptum est, eliam inimicos nostros (Matth. v, 44), si vere invicti esse volumus. Non enim per seipsum quisquam hominum invictus est; sed per illam incommutabilem legem, cui quicumque serviunt, soli sunt liberi. Sic enim eis quod diligunt auferri non potest : quae res una invictos facit et perfectos viros. Nam si vel ipsum hominem homo dilexerit, non tanquam seipsum, sed tanquam jumentum, aut balncas, aut aviculam pictam vel garrulam, id est, ut exeo aliquid temporalis voluptatis aut commodi capiat; scrviat necesse est, non homini, sed, quod est turpius, tam foedo et detestabili vitio, quo non amat hominem sicut homo amandus est. Quo vitia dominante, usque adextremam vitam, vel potius mortem perducitur.

88. Sed nec sic quidem ab homine homo diligendus est, ut diliguntur carnales fratres, vel filii, vel conjuges, vel quique cognati, vel affines aut cives. Nam ct dilectio ista temporalis est. Non enim ullas talcs necessitudines haberemus, quæ nascendo et moriendo contingunt, si natura nostra in præceptis, et imagine Dei inanens, in istam corruptionem non relegaretur (a). Itaque ad pristinam perfectamque naturam nos ipsa Veritas vocans, præcipit ut carnali consuetudini rcsisLimus, docens neminem aptum esse regno Dei, qui non istas carnales necessitudines oderit (Luc. ix, CO, 62, et xiv, 26). Neque hoc cuiquam inhumanum videri debet. Magis enim est inbumanum, non amare in homine qnod homo est, sed amare quod filius est 1: hoc est enim non in eo amare illud quod ad Dcum pertinet, sed amare illud quod ad se pertinet. Quid ergo mirum si ad regnum non pervenit. qui non communem, sed privatam rem diligit? Imo utrumque, ait * LOT- et Arn., quod vilius est. At Bad. Er. et Mss. magno cooseosu habent, quod filius est. Quae lectio magis pro:a tur, Sbjicit Augustinus, mnare hoc, esse rimare illud quod ad se pertuiet: utiturque simili modo loquendi in lib. I de sermoue tudinum Domini in monte. ubi rursus de necessitemporalium 0010 disserens, postquam nplicuil quodnam amoris odiique geons uxori vir imnen* * est, odisse Test, diligere in ea quod vir homo * tum addit boc et de patre et eis de fet .cjeteris vinculis caruis intelligendum esseut quod genus humanum nascendo et esse, moriendo sortitmn igamusantem quod nobiscum potest ad llh ■■regnaperduo, ubi Demo dicjt, Paler meus; sed omnes MBiniio um Deo, Pater noster. fr) I Retract. cap. 13, u. 8. quispiam : Imo illud unum, dicit Deus. Dicit enim verissime Veritas : Nemo potest duobus domin, servire (Matth,. VI, 24). Nemo enim potest perfecte diligere quovocamur, nisi oderit unde revocainur. Vocamur autem ad perfectam naturam humanam, qualem anle peccatum nostrum Deus fecit: revocamur autem ab ejus dilectione, quam peccando meruimus. Quaru oderimus oportet, unde ut liberemur optamus.

89. Oderimus ergo temporales necessitudines, si æternitatis charitate flagramus. Diligat homo proximum tanquam scipjum. Certe enim sibi ipsi nemo cst pater, aut filius, aut affinis, aut aliquid hujusmodi, sed tantum homo : qui ergo diligit aliquem tanquam seipsum, hoc in eo debet diligere, quod sibi ipse est. Corpora vero non sunt quod nos sumns : non ergo in homine corpus est expetendum aut desiderandum. Valet enim ad hoc etiam quod præceptum est: Ne concupiscat rem proximi tui (Exod. 20, 17). Quapropter quisquis in proxilno aliud diligit quam sibi ipse est, non cum diligit tanquam seipsum. Ipsa igitur natura humana sine carnali conditione diligenda est , sive sit perficienda sive perfecta. Omnes sub uno De. palre cognati sunt, qui eum diligunt et faciunt voluntatem ipsius. Et invicem sibi sunt, et patres cum sibi consulunt, et filii cum sibi obtemperant, et fratres maxime, quia eos unus Pater testamento suo ad uuam hæreditatem vocat.